AlgemeenBinnenlandIsraelOverigen

Israëlhaat ruim aanwezig bij links

Wat voor misselijk toneelstukje voeren deze partijen op?

Door Nausicaa Marbe, Telegraaf 29-11-2018

Deze week besloot de NS tot compensatie van slachtoffers van de Holocaust die per spoor zijn vervoerd naar het concentratiekamp. Ook nam de Tweede Kamer een motie aan over een werkdefinitie voor antisemitisme. Goed nieuws, ware het niet dat dit een donkere achterkant heeft. Deze besluiten kwamen beschamend moeizaam tot stand, respectievelijk door gierigheid en gebrek aan besef over oorlogsleed en door tegenwerking van linkse partijen. Dat belooft weinig goeds voor de toekomstige racismebestrijding.

Jarenlang heeft de NS de Holocaustoverlevenden afgepoeierd. Hun verzoeken haalden niets uit. Zoals deze krant berichtte, sprak de NS zich in een brief aan eisers onvoorstelbaar grievend uit: ’Het spijt ons zeer dat uw cliënten zich meer dan zeventig jaar na dato nog genoodzaakt zien genoegdoening bij NS te vragen.’ Taal die pijn doet. Je leest er meteen in wat de NS dacht, maar niet durfde te schrijven: ’Joden zijn drammers die om geld zeuren.’ De belediging door de NS is een verdraaiing van de stand van zaken. Want hoezo mag een overlevende na zeventig jaar niets meer vragen? Had de NS soms een maximumtijd ingesteld voor Holocaustleed? Een datum waarop ’het gezeur’ afgelopen moet zijn? Het is de NS die spijt had moeten betuigen voor ruim zeventig jaar weigering te betalen, waardoor de vernederde eisers genoodzaakt waren te blijven vragen.

Nu is er iets toegezegd. Pas nadat een kordate advocate met een rechtszaak had gedreigd, kwam de NS over de brug. Er lijkt geen sprake te zijn van een diep moreel besef over oorlogsleed dat generaties doorwerkt en de blijvende urgentie van herstel, ook als signaal tegen racisme in de huidige samenleving. Er is vooral angst voor imagoschade door een proces. Niks geleerd, zou je bijna zeggen.

De Tweede Kamer nam een motie aan voor de hantering van de antisemitismedefinitie van de IHRA (International Holocaust Remembrance Alliance). Dat wil zeggen: alleen VVD, CDA, CU, FvD, PVV en 50Plus steunden de motie van de SGP. De linkse partijen en Denk waren ertegen. Ook de PVV weigerde de eerste tekst die naar een EU-definitie verwees. Het was namelijk het Europees Parlement dat opriep voor aanname en dan gaan bij de PVV alle alarmbellen aan. Door blinde EU-haat torpedeerde de PVV, die zich als ’vriend van Israël’ afficheert en geen gelegenheid mist om islamitisch antisemitisme te veroordelen, bijna zelf de definitie die het bestrijden van antisemitisme makkelijker moet maken. De anti EU-hetze ging voor, de PVV stemde pas in met een aangepaste tekst. Miezerig. En een goed voorbeeld van hoe extreem nationalisme en isolationisme automatisch racismebestrijding ondermijnen. De morele verscheurdheid bij de PVV moet niet te harden zijn – als die tenminste bestaat.

Grote mond

Bij de linkse partijen is er helemaal geen bezwaar tegen het afschieten van de definitie. Daar gaat de morele kompas selectief te werk. Juist de partijen die doorgaans de grootste mond hebben over racisme, gaan ineens mekkeren en tegensputteren als de strijd tegen Jodenhaat hulp nodig heeft. Wat is hun bezwaar? De definitie zou kritiek op Israël onmogelijk maken, roepen ze. Een leugen. In de definitie (te lezen op www.holocaustremembrance.com) komt Israël niet voor. In de toelichting wel, daarin wordt uitgelegd in welke gevallen racisme zich via uitspraken over Israël uit. Daarnaast staat expliciet dat kritiek op Israël daar niet onder valt. Marijnissen noch Asscher, Klaver noch Jetten kan volhouden dat zo’n definitie het onmogelijk maakt om kritiek te uiten op de politiek, de instellingen en de burgers van Israël. Dat beweren is bewuste desinformatie.

Misselijk toneelstukje

Zo langzamerhand kun je je afvragen wat voor misselijk toneelstukje deze partijen opvoeren. Waarom ze doen alsof ze gemuilkorfd worden door een antiracismedefinitie die niet juridisch bindend is. Hun afwijzing is irrationeel, feiten weerspreken hun argumenten. Wat bezielt ze dan? Het kan toch niet zo zijn dat juist linkse partijen de groeiende vijandigheid jegens Joden willen steunen. Maar niets is onmogelijk tegenwoordig. Het valt op dat als het om ander racisme gaat, de linkse partijen prompt en terecht om actie roepen, maar bij Jodenhaat regent het ineens mitsen en maren. Wat is dat? Risjes? Protectie van antisemitische activisten? Of een ziekelijke identificatie met de Palestijnse zaak, waardoor alles wat Joods of Israëlisch is per definitie fout is? Alsof je niet én voor rechtvaardigheid voor Palestijnen én tegen antisemitisme kunt zijn. Of wordt de definitie gevreesd omdat die racistische Israëlhaat ontbloot, iets dat ook bij de linkse aanhang ruim aanwezig is?

Meer racisme

Hoe het ook zit, de timing is ook behoorlijk slecht voor zulke fratsen bij progressieve partijen. Zoals de tijdgeest laat zien, groeit de Jodenhaat en is er meer racisme en xenofobie in Nederland en Europa. Zie de agressieve manifestaties en het geweld van neonazi’s en andere rechtsextremisten, de knokploegen, de fakkeloptochten, de uniformen en symbolen in de stijl van nazi-Duitsland, de verheerlijking van de Holocaust in chatgroepen en zelfs openlijk. Alle remmen lijken los. Als dit doorzet is binnenkort geen minderheid meer veilig in Europa. Destructieve haat beperkt zich niet tot een groep. En juist in dit bedreigende klimaat halen linkse fractieleiders het in hun mesjogge koppen om een nuttige richtlijn over antisemitisme af te wijzen en daar kolder over te verkopen. Wat een foute keuze.